Tien kunstenaars, tien benaderingen, dezelfde aandacht voor handelingen, voor verhalen, voor wat lichamen verbindt met plaatsen, individuen met systemen, herinneringen met objecten. Door middel van fotografie, video, tekenen, schilderen en installatie weven de laureaten een gevoelige cartografie van het heden, waar het intieme het politieke ontmoet, waar het persoonlijke het collectieve verlicht.
Hun unieke praktijken beantwoorden elkaar. Als in een puzzel vindt elk stukje zijn plaats in een grotere compositie. Zij aan zij vormen de kunstenaars een open constellatie.
‘Ondanks alle schijn is het geen solitair spel.’ Georges Perec, La Vie mode d’emploi
De laureaten ontvingen een prijs van de Centrale in het kader van de wedstrijden Art Contest (Ellen Dhondt, Melissa Medan, Yue Yuan), Carte de Visite (Ooops I drew it again, Clara Villier, Serena Vittorini), Ceramic Brussels (Léonore Chastagner) en Prix Médiatine (Bertrand Cavalier, Eva Claus, Kemy Obafemi).
Beeld: Léonore Chastagner, Sans titre, 2021, 10x8cm, keramiek, Sans titre, 2021, 7x8cm, keramiek.
Tentoonstelling
Centrale
Sint-Katelijneplein 45
1000 Brussel
DIN > ZON 10:00 > 17:00
TICKETS
€10 / €7 / €5 / €1,25 / €0
Gesloten op 01.05.2026
Eerste zondag van de maand om 11.30 uur: rondleiding aangeboden met het toegangsticket
Nog 83 dagen voor de opening van de tentoonstelling
In de Centrale | vitrine ensceneert Grégoire Motte een nieuwe versie van L’apparition mythologique de Witloof. Het vertelt het verhaal van de geboorte van de meest eigentijdse en uitdagende van alle salades, in een donkere kelder in Schaarbeek, op het hoogtepunt van de revolutie van 1830, en de vreugde van de boer die het ontdekt, een echte agrarische Pygmalion. Deze episode, gebaseerd op een Belgische ontstaansmythe, vormt het hoofdbestanddeel van de grote witloftrilogie¹, een project dat Motte in 2019 opstartte met componist Gabriel Mattei.
Het werk van Grégoire Motte bestaat uit verhalen die hij in verschillende vormen presenteert, waarbij hij beeldend werk en literaire praktijk combineert. Historische episodes, persoonlijke avonturen, echte of verzonnen mythen worden romans, lezingen, films, muziekstukken of objecten met meerdere statussen.
Grégoire Motte werd geboren in Lille in 1976. Hij woont en werkt in Brussel.
In 2004 begon hij met het maken van dassen, tot hij in 2009 een grote hoeveelheid goud vond in een bar in Tunis. In 2012 was hij medeoprichter van de Artists Club Coffre Fort² in Brussel. In de lente van 2014 onderneemt hij de gieting van een been van een been van Miss Valenciennois. De afdruk mislukte: het was het echte beginpunt van de grote witlooftrilogie.
Grégoire Motte bedankt het bedrijf Galoppin Papier hartelijk voor de genereuze steun en medewerking!
¹ Witloof, l’endive originelle ; Blanche Endive, elle invente les bas en chicorée ; Witty, après l’apparition. Een voorstelling van de trilogie wordt getoond in Cinéma Nova in januari 2026.
² De ACCF is een tentoonstellingsruimte opgericht met kunstenaars Thibaut Espiau en Ištvan Išt Huzjan, gehuisvest in de enorme kluis van een voormalige juwelierszaak.
Tentoonstelling
Centrale | vitrine
Sint-Katelijnestraat 13
1000 Brussel
Doorlopend zichtbaar
Nog maar 37 dagen over om de tentoonstelling te bezoeken
De Centrale presenteert de installatie Les gargouilles de Catherine van Elias Cafmeyer in Centrale | vitrine (29.10 > 07.12.2025).
Elias Cafmeyers artistieke praktijk komt voort uit zijn fascinatie voor stedelijke ontwikkeling. Zijn installaties resulteren vaak in tragikomische illusies die het gebruik en de representatie van de openbare ruimte in vraag stellen. Zijn praktijk is gebaseerd op strategieën zoals inversie, juxtapositie en contrast, waardoor een gevoel van vervreemding ontstaat en met humor commentaar wordt gegeven op absurde situaties in het stedelijke landschap.
Voor Centrale | vitrine duikt Elias Cafmeyer in de geschiedenis van de stedelijke ontwikkeling van de Sint-Katelijnewijk en haar kerk. De huidige Sint-Katelijnekerk is een tweede versie die tussen 1854 en 1874 werd gebouwd op de plaats van een dok in de voormalige haven van Brussel. De oorspronkelijke kerk maakte deel uit van de gevel van de Sint-Katelijnestraat, waar nu de Centrale is gevestigd. Als gevolg van overstromingen door de Zenne in het midden van de 19e eeuw werd de oneven zijde van de Sint-Katelijnestraat, inclusief de kerk, onbewoonbaar en werd ze afgebroken. In 1892 bouwde de Stad Brussel haar eerste elektriciteitscentrale op deze plek om het zich snel ontwikkelende openbare verlichtingssysteem van stroom te voorzien.
Elias Cafmeyer brengt een fragment van de oude kerk terug in het gebouw dat ervoor in de plaats is gekomen. De oude gevel duikt weer op, opgesloten in de Centrale | vitrine, en hij accentueert de hybride en eclectische architectuur van de straat. Door een historisch element enigszins onnauwkeurig te reproduceren, voegt Cafmeyer tijdelijk een ander historisch artefact toe aan de wijk. Hij creëert een nieuwe toeristische erfgoedlocatie naast de Zwarte Toren en het Bellonahuis. Met dit werk stelt Cafmeyer de disneyficatie van de Sint-Katelijnewijk aan de orde, een proces dat de stedenbouw en de lokale cultuur transformeert om aan de verwachtingen van het toerisme te voldoen.
Elias Cafmeyer (1990, Brugge) woont en werkt in Brussel. Als beeldend kunstenaar studeerde Elias Cafmeyer in 2022 af aan de LUCA School of Arts (Brussel) met een master in visuele kunsten en in 2017 aan Sint-Lucas (Antwerpen) met een master in visuele kunsten. Hij heeft zijn werk tentoongesteld in musea zoals S.M.A.K. en Extra City. Hij creëerde tijdelijke installaties voor de openbare ruimte in samenwerking met de steden Antwerpen en Gent.
Tentoonstelling
Centrale | vitrine
Sint-Katelijnestraat 13
1000 Brussel
De Centrale presenteert Gao, een foto- en video-installatie van Làzara Rosell Albear (09.10.2025 > 22.02.2026).
Làzara Rosell Albear (1971, Havana, Cuba) woont en werkt in Brussel. Ze behaalde een master in de Audiovisuele Kunsten aan het K.A.S.K in Gent. Haar films en audiovisuele creaties zijn op talrijke festivals vertoond. Ze verkent beweging, migratie, transformatie, wisselwerking en diens effecten ervan op het menselijk lot. Haar transdisciplinaire projecten omvatten performances, concerten, choreografieën, films en installaties die de beleving van de aanwezigheid en van de zintuigen verkennen, in interactie met de toeschouwers. Ze vermengt traditionele technieken met de mogelijkheden van de digitale middelen.Voor haar installatie in de Centrale zet LàzaraRosellAlbear haar werk rond Cuba, haar geboorte-eiland, voort. Ze concentreert zich meer bepaald op de buurt rond het huis waar ze opgroeide (Gao betekent huis, thuis in het Cubaanse jargon). De installatie, die foto’s en video’s integreert en gemaakt is van gerecycleerd materiaal, wordt begeleid door een reeks performances.
“Ik wil geen getuige meer zijn. En ik wil niet dat jij slechts een toeschouwer bent. Dit is een getuigenis die ik jullie wil laten ervaren. Zoals kinderen op potten slaan als ze honger hebben, moedig ik jullie aan om op de sonische elementen van de sculpturale installatie te slaan die een specifiek multisensorisch traject zullen ontketenen/activeren/ontgrendelen. Het eiland en zijn inwoners zullen eerder verdrinken in afvalbergen die overal in de stad opgestapeld liggen, door ziekte en honger dan door de stijgende zeespiegel als niemand actie onderneemt. Door het afleren zijn sommigen ondernemereworden, anderen hebben geleerd dat ze kunnen leven van het terugwinnen van afval.
Onderdompeling en actieve deelname aan de collectieve strijd, “en la lucha”. Dit is het antwoord dat Cubanen geven als je ze vraagt hoe het met ze gaat. (…) Blackout. Het was 8:30~. Ik zweet druppels die over mijn gezicht en lichaam vallen, muggen zijn koningen, ze zegt “er is geen wind” zwaaiend met haar hand alsof ze de onzichtbare stromende lucht aanraakt, zittend op een stoel bij de drempel van de open omheinde deur. De muziek is luid en stopt constant, de verbinding is traag. No es facil. Het is precies 23u het licht is terug. Mijn nichtje stopt de muziek en zegt ‘het is genoeg voor vandaag’. No es facil. Ze dacht dat het licht om middernacht zou terugkeren. Mijn intuïtie was scherper. Ik plaatste de camera om 22:55.”
Geschreven door Làzara Rosell Albear (in La Habana) tijdens black-out vrijdag 9/5/25
Data performances
Performance # 1
In het kader van Museum Night Fever
18.10.2025 > 19:00 > 01:00
DJ set + live (met Mieko Suzuki, Farida Amadou)
De Centrale stelt de tentoonstelling Michel Couturier – la friche la galaxie voor (09.10.2025 > 22.02.2026).
In een tijd waarin steden en voorstedelijke gebieden onderworpen zijn aan nieuw beleid, lijken de beelden van Michel Couturier zowel verrassend als vertrouwd. Ze schetsen elementen die de stedelijke landschappen van vandaag bevolken: verkeersborden, snelweglampen, bewakingscamera’s, of bouwkranen die door de lucht snijden.
We ontdekken de poëzie van onwaarschijnlijke ruimtes, hun gefragmenteerde architectuur, hun horizon doorkruist door zwermen vogels. Deze landschappen, stilstaande en bewegende beelden, worden geassocieerd met de woorden van Homerus, Pavese, en Couturier zelf. Hiermee worden de verhalen van oude mythen die deze plaatsen bewonen opgeroepen – gekozen, bezocht en opgenomen door de kunstenaar.
Op deze plaatsen heerst een onheilspellende doch vrolijke schittering, hier het licht op de zee, daar de beweging van de rivier, hier weer het bladgoud dat het banale object in een juweel verandert.
Met de video’s en tekeningen van de kunstenaar viert de tentoonstelling van Michel Couturier in de Centrale de poëzie die voor onze ogen ligt als we maar opletten.
De Centrale presenteert de tentoonstelling Porteuses van Maëlle Dufour in Centrale | vitrine (10.04 > 22.06.2025).
Porteuses is een voortzetting van het werk van Maëlle Dufour, waarin ze met elke nieuwe sculpturale interventie de drang van de mens onderzoekt om de natuur en zijn medeschepsels te controleren. Door zich hier te richten op een van de Brusselse stadsrivieren, nodigt de kunstenares ons uit om na te denken over onze relatie met het milieu en het erfgoed dat onder onze voeten stroomt, en benadrukt ze de spanningen tussen stedelijke ontwikkeling, ecologie en het sociale weefsel.
Niet ver van de Centrale stroomt de Zenne, een rivier die al 150 jaar onder Brussel begraven ligt na een grote overwelvingsoperatie. De rivier was ooit een essentiële waterweg en een stromende waterbron, maar werd een open riool en de Zenne werd geleidelijk gekanaliseerd en overdekt om zich aan te passen aan de groeiende behoeften van een uitbreidende stad. De verdwijning uit het gezichtsveld van de stadsbewoner weerspiegelt een bredere verandering: een vervreemding van water, dat in de stad vaak wordt gereduceerd tot een gedomesticeerde en beheersbare hulpbron die naar de achtergrond van het dagelijks leven wordt verdrongen.
Tegelijkertijd, nu de steden elke zomer warmer worden en waterbronnen kostbaarder worden, ontwikkelen er zich renaturatie- en oeververbeteringsprojecten, zoals Max-en-Senne. Dit project om de Zenne te herstellen, dat in de winter van 2025 van start zal gaan op de plek van het huidige Parc Maximilien, maakt deel uit van een aanpak om de ecologische en culturele rol van de rivier te herstellen, maar stelt tegelijkertijd sociale kwesties aan de orde die verband houden met gentrificatie en de waarde van toegang tot water.
Voor haar installatie in de Centrale maakt Maëlle Dufour het water van deze verborgen rivier ‘zichtbaar’ en brengt het in de tentoonstellingsruimte. Het gebaar van de waterdragers replicerend, vervoeren performers water uit de Zenne, dat zorgvuldig is verzameld onder de gewelven waar het zich schuilhoudt. Gedragen op hun rug in functionele sculpturen ontworpen door de kunstenaar, baant het water zich een weg door de straten van Brussel naar de Centrale, waar het in een transparante watertorenvormige container wordt gegoten. Het water van deze stadsrivier wordt opnieuw opgenomen in de collectieve verbeelding en biedt een nieuw perspectief op onze relatie met water, openbare ruimte en het geheugen van de stad.
__
Maëlle Dufour (1994, Bergen) creëert installaties die de vooruitgang in het hart van het verleden, het heden en de toekomst in vraag stellen, evenals de vernietiging van ecosystemen door de mens. Ze onderzoekt zowel de sporen van decadentie als de tekenen van hoop. Haar kunst uit zich in een ware explosie van materialen, waarbij ze klei, modder, arduin, keramiek, afval, loden platen, rechthoekige spiegels en felrood geblazen glas mengt. Dit kunnen monumentale ruïnes zijn, maanvormige vulkaanlandschappen of smalle wachttorens. Doriane Biot (1995, Brussel) is curator en cultureel werker in door kunstenaars gerunde centra, musea en universiteitsgalerijen. Ze is betrokken bij vrijwillige interdisciplinaire projecten die tot doel hebben de relevantie van beeld- en tentoonstellingspraktijken in bewegende sociale en culturele contexten te benadrukken. Door deze samenwerking verdiept het duo zich in de spanningen en plooien van het visuele lexicon dat Maëlle Dufour met elke nieuwe creatie nastreeft: de archeologie van afval, variaties in schaal, de gebaren van bescherming.
Het kunstenaar-curatorduo dankt het team van het Riolenmuseum hartelijk voor de samenwerking.
Breng zeker een bezoek aan onze collega’s van het Riolenmuseum om de geschiedenis van de Zenne te ontdekken.
De Centrale stelt de tentoonstelling Mitja Tušek & Bertille Bak – Wait and See voor (10.04 > 24.08.2025).
De schilderijen van Mitja Tušek zijn uniek en hebben vele gezichten. Ze gaan in dialoog met de video’s van Bertille Bak, die zowel geëngageerd als ironisch zijn. Met humor en ernst bevragen beide kunstenaars beeld en representatie.
De schilderijen en series van Mitja Tušek zijn geïnspireerd door verwijzingen naar de geschiedenis van de kunst en de Europese cultuur, van de Middeleeuwen tot Ensor en de Rorschach-tests, waarvan de vormen herinneren aan de veelheid van mogelijke voorstellingen en percepties van een beeld. De schilderijen van Mitja Tušek spelen met figuratie en abstractie. De figuratieve schilderijen zijn bijna abstract, terwijl de schilderijen die abstract lijken vaak portretten of landschappen bevatten. De materialen die hij gebruikt dragen bij aan deze ambivalentie: was, lood en interferentiepigmenten roepen door hun absorptie- of reflectievermogen een ambigue perceptie van het beeld op; we gissen er meer naar dan dat we het zien, en toch blijft er een bijna tastbare aanwezigheid. Verschillende series doeken van groot formaat stellen ons in staat om de diversiteit aan vormen die Tušeks schilderkunst aanneemt te omarmen. Zijn werk verschuift de blik, bevraagt het medium en de materialiteit ervan, beginnend bij het kleinste fragment van het beeld, bijna de pixel, waarop wordt ingezoomd en die wordt vergroot, maar ook verdikt door de verschillende lagen die de schilder in de loop der jaren heeft toegevoegd.
Voor deze tentoonstelling in de Centrale heeft Mitja Tušek de kunstenaar Bertille Bak uitgenodigd. Als video- en beeldend kunstenaar kijkt Bertille Bak geëngageerd naar de wereld, waarbij ze zich richt op persoonlijke en collectieve verhalen. Ze bevraagt zowel de dagelijkse realiteit van de gemeenschappen die ze ontmoet als de voorstellingen die we ervan kunnen maken. Door middel van haar installaties en video’s “probeert Bertille Bak niet een illusie van waarachtigheid te creëren, maar de constructie achter de schermen van elk beeld te onthullen en het publiek te waarschuwen, op een zowel tedere als grappige manier, dat kunst slechts een schijnwereld is” (tentoonstelling Abus de Souffle, 2024, Jeu de Paume, Parijs).
Caroline Le Méhauté & Isabella Soupart Tellus Project
Installatie & dans
10.04 > 24.08.2025
Beeldend kunstenaar Caroline Le Méhauté en choreografe Isabella Soupart presenteren Tellus Project, een installatieperformance op het kruispunt van kunst en biologie oftewel biokunst. Biokunst is een hedendaagse kunststroming die de plastische middelen van biotechnologie als medium gebruikt. Het project nodigt ons uit om onze relatie met levende materie te heroverwegen en onze werkwijzen te bevragen door middel van kunst. De kunstenaars nemen de aarde onder onze voeten als uitgangspunt en baseren zich op het feit dat 75% van de bodem van onze planeet tegenwoordig vervuild is. Verenigd door hun gedeelde bezorgdheid over het milieu en materie, ontwikkelt het duo een project in de Centrale en werkt het met een specifiek materiaal, vervuilde afgegraven aarde.
Tellus Project is een onderzoeksproject geïnitieerd door Caroline le Méhauté. Op basis van deze overweldigende observatie richt ze haar onderzoek op andere praktijken. Fytoremediatie is een zachte, langzame methode om deze vervuiling te verhelpen. Het gaat om de absorptie van vervuilende stoffen uit de bodem door hyperaccumulatieve planten, die in staat zijn om een deel van de vervuilende stoffen te filteren en af te breken. Naast een symbolische en poëtische daad kan creatie ook een rol spelen in ‘zorgen voor’, in het opbouwen van veerkracht in de levende wereld.
In Tellus Project nodigt choreografe Isabella Soupart een groep dansers uit om elkaar af te wisselen in een fysieke, ritmische en betoverende uithoudingstest, waarbij ze individueel of collectief de confrontatie aangaan met de vervuilde aarde die niet langer “verborgen” kan blijven: stapels aarde worden om beurten gevormd, getransformeerd, verplaatst en gebeeldhouwd. Het publiek wordt uitgenodigd om deel te nemen aan deze unieke en hypnotiserende ervaring, waarbij ieder zijn eigen persoonlijke tijd bepaalt. Tellus Project is een duizelingwekkende choreografie van lichamen en sculpturen/installaties, eindeloos opnieuw geconfigureerd.
Dansers : Elsa Tagawa, Marita Schwanke.
Negociation 161 – Dear ground 2025
Verontreinigde afgegraven aarde, water, fytoremediatieplanten, hout, stof, tuinbouwlampen
Installatie & dans
Activatie installatie op 09.04 door Caroline Le Méhauté en danseres Elsa Tagawa
& op 17.04 om 19.00 en 20.30 door danseres Elsa Tagawa
Negociation 162 – Hidden 2025
Afgegraven aarde
Installatie & dans
Activatie installatie op 16.05 om 13u en 19u door dansers Marita Schwanke
& op 24.05, om 16u door dansers Marita Schwanke
Negociation 163 – Her skin 2025
Afgegraven aarde
Installatie & dans
Activatie installatie op 22.06 om 16u door dansers Marita Schwanke
My memories are stuck in the white part of your eyes
Vanaftot
Centrale | vitrine
Juan Agustin David Llosa
My memories are stuck in the white part of your eyes
23/01 > 30/03/2025
Voor de Centrale |vitrine presenteert Juan Agustin David Llosa een installatie die tekst en beeldhouwwerk in keramiek, gips en staal combineert. Elk element is zorgvuldig gevormd en geselecteerd om een dromerig landschap te vormen. Agustin speelt met contrasterende geometrische lijnen en organische vormen en herinnert zowel aan vergeten steden als aan de lichamen die er ronddolen. Het oog kan zwerven tussen vormen en schaduwen, dwalen tussen woorden en witte ruimtes.
De kunstenaar tekent denkbeeldige lijnen in de vitrine als op een blanco pagina. Het gedicht “My memories are stuck in the white part of your eyes” roept herinneringen op aan verloren voorwerpen, plaatsen die vastzitten tussen dromen en herinnering, versteend in de leegte van de tijd.
Juan Agustin David Llosa (1998, Mendoza, Argentinië) woont en werkt in Brussel. Hij studeerde in 2024 af met een master in Beeldhouwkunst en Kunst in de Ruimte aan de Académie royale des Beaux-Arts in Brussel. Hij behaalde eveneens een bachelorsdiploma Illustratie en Boekkunst aan de Ecole Supérieure des Arts Saint-Luc.
De kunstenaar wil graag het atelier L’OscilloBat bedanken voor hun hulp bij het maken van de sculpturen.
Tentoonstelling
Centrale | vitrine
Sint-Katelijnestraat 13
1000 Brussel
Bij haar heropening na renovatiewerkzaamheden opent de Centrale haar deuren met de tentoonstelling hosting (10.10.2024 > 09.02.2025).
hosting verwelkomt en viert de artistieke diversiteit van de huidige Brusselse scène en stelt zich open voor de stad, haar randgemeenten, haar kunstenaars en haar publiek. De tentoonstelling is als een enorm rariteitenkabinet dat elke ruimte in de Centrale in beslag neemt.
Geïnspireerd door de jaarlijkse Summer Exhibition van de Royal Academy in Londen, is hosting gebaseerd op een oproep tot kandidaturen van kunstenaars van alle generaties en disciplines in de beeldende kunsten gevestigd in de hoofdstad. Het kunstcentrum van de stad Brussel verwelkomt graag kunstenaars uit zowel het centrum als de periferie en schetst de contouren van een uitgebreide stad, waarvan de omtrek wordt gevormd door wat kunstenaar Pélagie Gbaguidi de 20e gemeente van Brussel noemt. Door werk van kunstenaars met verschillende achtergronden te ontvangen en tentoon te stellen, bevraagt hosting het begrip gastvrijheid, territorium, solidariteit en opkomen in het hedendaagse kunstlandschap.
Gesprekken en performances worden voorgesteld in verband met deze vragen.
Een artistiek comité is verantwoordelijk voor het selecteren van de werken en het samenstellen van de tentoonstelling. Het comité bestaat uit gastkunstenaars Manon de Boer, Pélagie Gbaguidi, Juan Pablo Plazas en Richard Venlet, en Tania Nasielski, artistiek directeur van de Centrale.
De Centrale organiseert de verkoop van de gepresenteerde werken. Alle opbrengsten gaan naar de kunstenaars. Een solidariteitsfonds (20% van de opbrengst van de verkoop) wordt herverdeeld onder alle kunstenaars die deelnemen aan hosting.
Kunstenaars:
Dareen Abbas, Özge Akarsu, Mohammed Alani, alias-nb, Nabil Aniss, Flavia Antoniazzi, Amaranta Aranda, Stephane Arcas, Mani Art, Yasmina Assbane, Krista Autio, Esther Babulik, Michèle Baczynsky, Bagnet, Koen Barra, Francesco Battistello, Marianne Behaeghel, Thomas Bernardet, Amélie Berrodier, Dani Bershan, Lucile Bertrand, Floris Boccanegra, Hugo Boccara, Edith Bories, Ariane Bosquet, Lucia Bru, Marc Buchy, Mirko Canesi, Marguerite Canguilhem, Frédéric Castiau, Louiz Castiella, Matthieu Chalmagne, Chameleonian Times, Clément Chantepie, Traian Cherecheș, Aliki Christoforou, Heather Clarke, Eva Claus, Florence Coenraets, Françoise Colpé, Suzanne Corcessin, Berenike Corcuera, Adeline Cros, Céline Cuvelier, Marta Dal Sasso, Amélie de Beauffort, Manon de Boer, Gert De Clercq, Karel De Cock, Hannah De Corte, Thomas De Decker, Yvonne De Grazia, Hamed Dehqan, Liesje De Laet, Brigitte De Mees, Ann De Nys, Eva Deceasstecker, Bernard Declercq, Gérald Dederen, Sara Del Bene, Rodolphe Delacourt, Deborah Deliens, Wolfgang Dengel, Yuna Denis, Ward De Ruddere, Ward Desloovere, Eli Desnot Marsan, Isabelle Detournay, Lena Dewaegenaere, Pablo Diartinez, Carlin Díaz, Thomas Dielman, Monique Dohy, Charlotte Dorn, Laura Dos Santos, Pétros Dourdoufis, Hughes Dubuisson, Celia Ducaju, Maria Dukers, Frédéric Dumoulin, Silio Durta, Lionel Dury, ECOLE MONDIALE (with Filip Van Dingenen), Hamada Elkept, Marius Escande & Sarah Illouz & Alexander Marinus, Élisa Espen, Marion Fabien, Gundi Falk, Lucia Femia, Brooke Ferguson, Colin Fincoeur, Anne Marie Finné, Igor Fouqueray, João Freitas, Philipp Fröhlich, Jean-Luc Gaffarel, Yannick Ganseman, Carmen Gayo Raton, Pélagie Gbaguidi, Pieter Geenen, Dirk Geets, Mark Gillioen, Clémence Godier, Maud Gourdon, Inès Guffroy, Elise Guillaume, Béatrice Guilleman, Fiona Guillemant, Luis Guzman, Ulla Hase, Elodie Hedouin, Michaël Henneaux, HIDDENBRILLAUD, Liliana Hoban, Camille Holdermann, Sophie Holmström, Brigitte Hoornaert & Stéfan Piat, Liudmyla Hots, Léon Huneau, Skender Hyseni, In Care Of, IOxOI, Victoria Iranzo, Chisato Ishiyama, Clément Jacques-Vossen, Marine Kaiser, Kled Kapexhiu, Kristell in Wonderland, Nancy La Rosa, Laurence Langlois, Sven Laurent, Raphaëlle Léaux, Julia Lebrao Sendra, Marie Fleur Lefebvre, Nicolas Magne Lefebvre, Ania Lemin, Lucas Loop, Luciana L. Schütz, Faber Lorne, Carole Louis, Hadrien Loumaye, Léo Luccioni, Anne Marie Maes, Lila Maitre, Lucie Malou, Thier Mans, Virgilio Martini, Nicolas Mayné, Thomas Mazzarella, Mélisande McBurnie, Hélène Meyer, Marie Michalikova, Marta Mo, Yukali Modéran, Hélène Moreau, Antoine Morice, Chrystel Mukeba, Anne Niveau, Rita Nobre, Christian Noirfalise, Ooops I Drew It Again, Marina Osadtchouk, Hamida Ouassini, Alice Pandolfo, Claudio Pantò, Flavia Parone, Adèle Pasquier, patrickvanghendt, BLAISE PATRIX, Pauvre Terre (Pauline Sesniac & Luca Reverdit), Sébastien Pauwels, Carmen Pazos Magariños, Nine Perris, Prune Perris, Dominique Piérard, Melissa Pinon, Nicolas Piret, plæd, Juan Pablo Plazas, Jérôme Porsperger, Céline Prignon, Anouk Rabot, Luka Rakol, Kamand Razavi, Alex Reynolds, Badi Rezzak, Marija Rinkeviciute, Matthias Roche, Lucas Roman, Jonathan Rosić, Amber Roucourt, Sandra Rouffignac, Valérie Rouillier, François Röze, Melissa Ryke, Elina Salminen, Patricia Sartori, Judith Scée, Valérian Schatten, Schizosteph, Amélie Scotta, Jimmy Scour, Anna Simon, Pierre Sohie, Lois Soleil, Nathan Solioz, Diane Stordiau, Straussphère, Laure Stroobandt, Merzedes Sturm-Lie, Laurent Suchy, TAMILA (Tengo Eminashvili), Malika Tarhach (malyqa), Erik Thys, Elio Ticca, Nina Tomàs, Morgane Trebus, Tim Trenson, ZETA TSERMOU, TUUURTLE (Dominique Raphaelle Ringler, Founder & Gaëtane Bibot & Sophie Lévy & Tania Wolski), Céline Vahsen, Anne van de Star, Charlotte Van de Velde, Ariane Van Dievoet, Leen Van Dommelen, Nadia van Gelder, Armand Van Mastrigt, Corin Vanden Berghe, Nathan Vandenberghe, luc vandervelde lux, Dimitri Vangrunderbeek, Lau Ve, Tatiana Vejic, Richard Venlet, Maj-Britt Verheijen Van Dyck, Laura Viale, Adèle Violette, Colin Waeghe, Antoine Waterkeyn, Susanne Weck, Saskia Weyts, WIP COLLECTIVE, Sarah Wouters, YAMABXL, Yonghi Yim, Anna Zanichelli, Eyad Zoudi.
